WELSH-BELGIAN POETRY WORKSHOP

Glaucoom
Please_leave724
Photo: Karolis Zukauskas
Gwyneth Lewis vertaling Eva Cox
Glaucoom verhindert mijn moeder het breiwerk:
fijne wol is een probleem, haar neteligste steek

niet langer maakbaar. Ontrafelen vereist geen zicht.
Kijk in haar oogbol en je ziet er licht-

receptoren twinkelen als sterren. Zenuwcellen doven,
verduisteren de supernova's,

lieflijke eclipsen voor anderen zichtbaar
in onze diepste, kijkende gelei.

Langs de kust, zegt men, had ieder dorp
een andere stijl van visserstrui. Het tij

leest de braambessteek als braille,
met behendige tastzin, de woldraad ontwarrend

van pezen. Tranen zijn een zich terugtrekkende zee
vol donker zwemmende vissen. Een recht, drie averechts.


Bede om Horizon
Gwyneth Lewis vertaling Eva Cox
Ik wens je, ten eerste, een onbelemmerd uitzicht
met daarin een grenslijn, tussen gezien en ongezien,
een lijn om aan vast te houden als je je wee voelt,
iets om naar te streven maar dat zich terugtrekt
even snel als jij reist. Moge je illusieloos blijven
en zien, geen lijn, maar een kromming van de aarde:
een bevallige open zee die leidt voorbij vrees
naar wat Vasco vond. Zij zijn drie:
zichtbare, schijnbare, ware - lijnen
voor wat wij mogen berekenen en niet.

In de mist wens ik je een kwikzilveren blik,
kunstmatige kim, opdat je snel weet
waar niet heen. Ik wens je de gave
te weten waar jouw weten stopt.

En tenslotte nog, vraag ik: wanneer jij de
waarnemingseinder bereikt vanwaar jouw licht
ons niet langer bereikt en de ruimte, zozeer gekromd,
je verbergt voor altijd, dat dan jij mij ziet komen -
je kon me niet zien, maar je ziet me -
oprukkend met flitsende vuurtorens, boeien,
naar de rand van jouw singulariteit
met vloten plechtig opgetuigde schepen
en velden glinsterende zee.


Zeevirus
Gwyneth Lewis vertaling Eva Cox
Ik wist dat ik nooit benedendeks had moeten gaan
maar ik deed het, en het muffe van scheepsbuik en hout
sloeg me tegen. Het touw van mijn hart
klapperde tot het haast brak, toen een stormwind
sterker dan hunker het zeil in mij
vulde. Wegschieten van land
en zijn houtrook! De kiel koel
voelen in stroming! De mast te zien
krassen in water, een rusteloze pen
die uitdeinend zog schrijft! Het is waar,
ik ga onder. Zelfs vrede houdt mij
niet aan wal nu. Zelfs niet jij.


Deze vertalingen zijn het resultaat van een vertaalworkshop georganiseerd door
Het beschrijf en Welsh Literature Abroad in Passa Porta, op 15 november 2007.



I want
Eva Cox

Translated from the Dutch by Gwyneth Lewis in collaboration with the poet


a city for my birthday
with people houses and a square
and a pond with a pig of stone
a small pear tree full of blackbirds
and blokes I want the hunks with cases
on their shoulders old boots
and girls in hats with rabbit fur
and hard lashes and sweetened lips
and dots I want instead of stripes
no, zebra crossings are so thin
you see their ribs through tarmac
and letterboxes I don't want nor rain
I just can't bear rubbish bins
nor babies smelling powdery and sad
no, not even babies, pale and bald




Hand
Eva Cox

Translated from the Dutch by Gwyneth Lewis in collaboration with the poet


When a hand thrust out of the cupboard, not insistent, in fact even shy, slowly turning over in the pale light, I pulled up a chair and had to sit down. I reflected on existence, its rhythm, its unspirited limpness, and decided not to slap the hand away. Since then, I've shared my time, my cupboard and my emptiness, and it's true that for the first time and almost to my regret I'm dependent now but, still, I'm relieved that it's a hand and not a tongue, thank God not a tongue, or a nose, what noses can start, how one covered in rags has to chase them, no a hand, empty hand, smooth, shy, slowly turning over slowly in the harsh light, to the rhythm of the sun and some hours.





© University of Wales, Aberystwyth 2002-2009       home  |  e-mail us  |  back to top
site by CHL